datagott > support.* > support.adhd+add

Christa (17.03.2005, 08:07)
>>>denken). Dus als iemand boos op mij is, dan voel ik dat meteen alsof
>>>ik dus voor die persoon niets meer waard ben. En dat eigenlijk ook
>>>nooit meer kan worden, dat als het al weer goed komt ik de rest van
>>>mijn leven 'on probation' ben.

>> O ja.

>En het irritante is dat ik *weet* dat het niet zo werkt (niet voor
>anderen en ook niet als ik in die ander zijn schoenen zou staan), maar
>dat helpt op de een of andere manier niet...


Een stukje uit een andere draad.

Wat ik heel sterk heb, is het gevoel dat ik in een soort ballonnetje
leef van make-believe. Fake it till you make it in het extreme.

Ik loop er al een tijdje mee rond om dat hier te posten, maar ik heb
eigenlijk geen idee of het iets met de ADHD te maken heeft.

Bij alles wat ik doe (en dat is nogal wat), denk ik dat er vandaag of
morgen iemand komt die het ballonnetje doorprikt en zegt: wat denk jij
nu eigenlijk? Je bent dit helemaal niet, of je kunt dit helemaal niet,
doe nou maar gewoon en houd hiermee op.

Zoiets.

Dingen langer doen en goed doen helpt. Maar het maakt niet dat dat
gevoel echt helemaal overgaat. En het is met alles. Met mijn huwelijk,
met mijn nieuwsgroepen-activiteiten, met mijn mailcontacten, met mijn
vriendschappen, met mijn werk. Noem het maar op, vandaag of morgen
komt er vast iemand die een van die ballonnetjes doorprikt.

Het gevolg is een soort constante onzekerheid natuurlijk. En ik heb
ook altijd het gevoel dat ik op mijn tenen moet lopen, vooral toch
moet bewijzen dat ik het wel kan, dat ik dit wel ben.

Een ander gevolg is dat ik extreem vatbaar ben voor 'prikkers', voor
mensen die negatieve kritiek uiten, op wat voor manier dan ook, wie
dan ook. Want dat is natuurlijk voor mij alleen maar bevestigend: zie
je wel, ik kan het niet, ik ben het niet.

Dus zelfs als de dorpszot iets over me zegt (of de online-variant: de
huistroll), dan trek ik me dat heel erg aan.

En nou hoop ik maar dat iemand iets van het bovenstaande begrijpt en
er ook nog iets zinnigs over weet te zeggen, anders dan: zie je wel,
je hebt geen adhd, je hoort hier niet...
Want dat weet ik dus allang :)
panta rhei (17.03.2005, 13:21)
On Thu, 17 Mar 2005 08:07:55 +0100, Christa <mevrahkah>
wrote:

>Ik loop er al een tijdje mee rond om dat hier te posten, maar ik heb
>eigenlijk geen idee of het iets met de ADHD te maken heeft.


Om te beginnen: jaren geleden werden op tv de uitkomsten van een
onderzoek bekend gemaakt die inhielden dat de meerderheid van de
mensen dit gevoel heeft! Ik meteen denken: "Ja, maar bij de
meerderheid is het niet reel dat ze dat denken en bij mij wel." Dat
vind ik trouwens ook echt - misschien ben ik ook wel eens onzeker over
dingen die goed gaan of die ik goed kan, maar de meeste dingen waar ik
onzeker over ben heb ik echt niet onder de knie, dan wel: bij de
meeste van die dingen wt ik gewoon niet of het goed is of niet, wat
ik doe.

Dat ervaar ik in mijn geval vooral als auti-achtig, maar ik kan me
goed voorstellen dat die altijd aanwezige onzekerheid ook met ADHD te
maken heeft. Op de een of andere manier missen zowel mensen met ADHD
(zie je dat ik het ineens consequent met hoofdletters schrijf ;-)) als
mensen met autisme het vermogen om de constanten in situaties te
onderscheiden van de variabelen. Begrijp je wat ik bedoel? Je had het
'vroeger' zelf al over die laatjes in je hoofd, ik geloof tenminste
dat jij het laatjes noemde. Ik noemde het scenario's. Die heb je voor
heel veel verschillende situaties omdat je niet goed weet wat de
overeenkomsten en de verschillen tussen twee situaties zijn.
En dat maakt natuurlijk vreselijk onzeker.

>Dingen langer doen en goed doen helpt.


Inderdaad.
Daardoor ben ik de laatste tijd zo onzeker in mijn contacten: omdat ik
jarenlang geen contacten heb gehad. Nu ik mijn coming back maak in de
maatschappij blijk ik helemaal geen routine meer te hebben in het
omgaan met mensen.

>Maar het maakt niet dat dat
>gevoel echt helemaal overgaat. En het is met alles. Met mijn huwelijk,
>met mijn nieuwsgroepen-activiteiten, met mijn mailcontacten, met mijn
>vriendschappen, met mijn werk. Noem het maar op, vandaag of morgen
>komt er vast iemand die een van die ballonnetjes doorprikt.


Filosofisch gezien klopt dat trouwens ook wel. ('De wereld van Sofie'
gelezen?) En in die zin geldt het voor iedereen. Maar het is moeilijk
om ermee te leven als die onzekerheid voortdurend aanwezig is.

>Dus zelfs als de dorpszot iets over me zegt (of de online-variant: de
>huistroll), dan trek ik me dat heel erg aan.


Goed dat je het zegt, nu begrijp ik je op dat punt beter.

>En nou hoop ik maar dat iemand iets van het bovenstaande begrijpt en
>er ook nog iets zinnigs over weet te zeggen, anders dan: zie je wel,
>je hebt geen adhd, je hoort hier niet...
>Want dat weet ik dus allang :)


Zo bijvoorbeeld? :-)
Christa (18.03.2005, 06:44)
Thu, 17 Mar 2005 13:21:46 +0100 tikte dan wel citeerde panta rhei:

> Dat
>vind ik trouwens ook echt - misschien ben ik ook wel eens onzeker over
>dingen die goed gaan of die ik goed kan, maar de meeste dingen waar ik
>onzeker over ben heb ik echt niet onder de knie, dan wel: bij de
>meeste van die dingen wt ik gewoon niet of het goed is of niet, wat
>ik doe.


Ik weet niet zeker of dat is wat ik bedoel. Ik weet van een aantal
dingen gewoon dat ik ze wel goed doe, maar dat maakt niet uit in mijn
'ballonnen-beleving'.

>Dat ervaar ik in mijn geval vooral als auti-achtig, maar ik kan me
>goed voorstellen dat die altijd aanwezige onzekerheid ook met ADHD te
>maken heeft. Op de een of andere manier missen zowel mensen met ADHD
>(zie je dat ik het ineens consequent met hoofdletters schrijf ;-)) als
>mensen met autisme het vermogen om de constanten in situaties te
>onderscheiden van de variabelen. Begrijp je wat ik bedoel? Je had het
>'vroeger' zelf al over die laatjes in je hoofd, ik geloof tenminste
>dat jij het laatjes noemde. Ik noemde het scenario's. Die heb je voor
>heel veel verschillende situaties omdat je niet goed weet wat de
>overeenkomsten en de verschillen tussen twee situaties zijn.
>En dat maakt natuurlijk vreselijk onzeker.


<snap>

>>Dus zelfs als de dorpszot iets over me zegt (of de online-variant: de
>>huistroll), dan trek ik me dat heel erg aan.

>Goed dat je het zegt, nu begrijp ik je op dat punt beter.


Ja, dat was voor mij ook wel verhelderend toen ik dat bedacht een
tijdje terug.

>Zo bijvoorbeeld? :-)


Zoiets ja :)
panta rhei (18.03.2005, 11:20)
On Fri, 18 Mar 2005 06:44:23 +0100, Christa <mevrahkah>
wrote:

>Ik weet niet zeker of dat is wat ik bedoel. Ik weet van een aantal
>dingen gewoon dat ik ze wel goed doe, maar dat maakt niet uit in mijn
>'ballonnen-beleving'.


Nee, dat hoeft niet hetzelfde te zijn als wat ik heb. Maar het is denk
ik wel hetzelfde als waar die mensen uit dat onderzoek last van zeiden
te hebben.
Maar ja, dat tv-programma heb jij niet gezien (of in elk geval niet in
je opgenomen of onthouden) en ik kan het niet meer precies
navertellen, dus dat is lastig.

><snap>


En verklaart dat jouw ballonnengevoel enigszins?
merlijn spinnewijn (18.03.2005, 11:34)
Je hoeft geen psychologie gestudeerd te hebben om te weten dat iedereen
goudeerlijk is
Vooral op dit soort nieuwsgroepen. Goudeerlijk doen alsof.

> >>Feit 3, wanneer ik iets wil hebben waar ik eigenlijk geen recht op heb kan
> >>ik ongelooflijk dom overkomen. Yggdrasil


> Wao maar weer eens, het kan erg nuttig zijn tijdens een gesprek met de
> keuringsarts om zo over te komen dat je er helemaal niets van begrijpt.


> > Ja, dat geloof ik wel

Woordenbaas Baukje.
Christa (19.03.2005, 09:37)
Fri, 18 Mar 2005 11:20:16 +0100 tikte dan wel citeerde panta rhei:

>En verklaart dat jouw ballonnengevoel enigszins?


Dat vraag ik me af.

Jij noemt het onzeker. Ik weet niet of dat is wat ik bedoel. Ik
begrijp wat jij bedoelt, we hebben het vaak genoeg over de scenario's
gehad (nee, ik geloof niet dat de laadjes van mij komen).

Ik heb het gevoel dat ik in een enorme zeepbel leef. Dat mijn hele
leven een enorme zeepbel is, met binnen die zeepbel een heleboel
kleinere zeepbellen. En dat er ergens altijd iemand op de loer ligt om
zo'n zeepbel door te prikken. Waarna dan blijkt dat ik helemaal niet
ben wie ik ben, niet kan wat ik denk te kunnen.

Sorry
Ik kan het niet beter uitleggen.
EduardMD (19.03.2005, 11:57)
"Christa" <mevrahkah> schreef in bericht
news:97l2
[..]
> Dingen langer doen en goed doen helpt. Maar het maakt niet dat dat
> gevoel echt helemaal overgaat. En het is met alles. Met mijn huwelijk,
> met mijn nieuwsgroepen-activiteiten, met mijn mailcontacten, met mijn
> vriendschappen, met mijn werk. Noem het maar op, vandaag of morgen
> komt er vast iemand die een van die ballonnetjes doorprikt.
> ook altijd het gevoel dat ik op mijn tenen moet lopen, vooral toch
> moet bewijzen dat ik het wel kan, dat ik dit wel ben.


Je zegt "Het gevolg is een soort constante onzekerheid".
Maar is dat niet de oorzaak?
Dat je vindt dat je aan allerlei maatstaven moet voldoen en dat iedere gek
je daarop kan aanspreken?
Dat je derhalve ontzettend op je tenen loopt? Als je dat eens echt gedaan
hebt, dan weet je dat dat erg wankel is en rot voelt.
Wat is er ooit in je leven gebeurd dat je zo onzeker gemaakt heeft over hoe
je overkomt en wat je doet.
Heeft niemand je ooit verteld dat je dingen goed deed? Dat je er mocht zijn
zoals je was?
Schuld en boete? Zondig?

Heb je "overleefd" door de dingen erg cognitief te benaderen?

Als je het meer bij jezelf zoekt, bij je eigen gevoel, zou dat dan niet
helpen?

Ik ben er zelf erachter gekomen dat als je kan geloven dat wat je doet, met
je beperkingen maar ook met je mogelijkheden, dat dat is wat je kan en ook
doet.
Als anderen dat niet goed vinden, eisen ze teveel of het onmogelijke of
hebben ze altijd kritiek op alles en anderen en is het eigenlijk hun
probleem en niet de mijne. En als ik iets onverhoopt (ja ja, ha ha) iets
niet goed gedaan heb, dan was het niet duidelijk, ik heb het niet goed
begrepen, of de ander was onduidelijk, probeer ik te bedenken wat ik kan
doen om herhaling te voorkomen. (niet dat dat dan altijd lukt)
Ik ben ok en jij bent ok. Ik respecteer je en jij respecteert mij. En
daarover discussieren we niet. Iedereen heeft je te respecteren, zoals je
bent en dat is goed.
Ik leef een stuk prettiger daardoor.

Met vriendelijke groet,
Eduard
[..]
Christa (20.03.2005, 12:17)
Ik kom er nog op terug, maar ik heb de griep. Ik kan niet eens lezen
wat je schrijft, mijn hersens hebben een laagje watten.
EduardMD (20.03.2005, 20:09)
"Christa" <mevrahkah> schreef in bericht
news:2o4o
> Ik kom er nog op terug, maar ik heb de griep. Ik kan niet eens lezen
> wat je schrijft, mijn hersens hebben een laagje watten.
>> --

> Christa
> Iedere tweede zondag van de maand
> ADHD Caf Den Haag/Rijswijk
> [..]


Beterschap.
Die griep van vandaag heeft een rotte nasmaak, daar ben je nadat de griep
over is nog twee weken slap van.
Eduard
panta rhei (21.03.2005, 15:44)
On Sat, 19 Mar 2005 09:37:18 +0100, Christa <mevrahkah>
wrote:

>Ik heb het gevoel dat ik in een enorme zeepbel leef. Dat mijn hele
>leven een enorme zeepbel is, met binnen die zeepbel een heleboel
>kleinere zeepbellen. En dat er ergens altijd iemand op de loer ligt om
>zo'n zeepbel door te prikken. Waarna dan blijkt dat ik helemaal niet
>ben wie ik ben, niet kan wat ik denk te kunnen.
>Sorry
>Ik kan het niet beter uitleggen.


Ik denk dat het verhaal op zichzelf mij wel duidelijk is. En het is,
voor wat betreft dat 'niet kan wat ik denk te kunnen' hetzelfde als
wat die mensen in dat onderzoek zeiden. Maar dat 'dat ik helemaal niet
ben wie ik ben' niet, niet dat ik mij herinner tenminste. Ik herken
dat ook niet bij mezelf. Wel heeft het ongelooflijk lang geduurd
voordat ik een beetje wist wie ik was, en dat had te maken met mijn
niet-onderkende autischap. En dat was wel een heel naar gevoel, alsof
ik elk moment in een soort niets weg kon zakken en er niet meer zou
zijn.
Ben Hyper (22.03.2005, 15:11)
Christa wrote:

> Dat vraag ik me af.
> Jij noemt het onzeker. Ik weet niet of dat is wat ik bedoel. Ik
> begrijp wat jij bedoelt, we hebben het vaak genoeg over de scenario's
> gehad (nee, ik geloof niet dat de laadjes van mij komen).
> Ik heb het gevoel dat ik in een enorme zeepbel leef. Dat mijn hele
> leven een enorme zeepbel is, met binnen die zeepbel een heleboel
> kleinere zeepbellen. En dat er ergens altijd iemand op de loer ligt om
> zo'n zeepbel door te prikken. Waarna dan blijkt dat ik helemaal niet
> ben wie ik ben, niet kan wat ik denk te kunnen.
> Sorry
> Ik kan het niet beter uitleggen.

Heeft het ook niet te maken met het feit dat je, voordat je de diagnose
kreeg, op je tenen moest lopen om mee te kunnen met de rest van de
maatschappij?
En nu je weet wie, wat en hoe jij bent en functioneerd, vooral beter als
vroeger, heb je het gevoel dat je in een onwerkelijke situatie zit en
dat je dadelijk wakker word en alles een droom blijkt te zijn?

Broederlijke Groetjes, Ben
Christa (26.03.2005, 10:58)
Tue, 22 Mar 2005 15:11:14 +0100 tikte dan wel citeerde Ben Hyper:

>Heeft het ook niet te maken met het feit dat je, voordat je de diagnose
>kreeg, op je tenen moest lopen om mee te kunnen met de rest van de
>maatschappij?
>En nu je weet wie, wat en hoe jij bent en functioneerd, vooral beter als
>vroeger, heb je het gevoel dat je in een onwerkelijke situatie zit en
>dat je dadelijk wakker word en alles een droom blijkt te zijn?


Ik kan me niet herinneren dat ik dit vroeger niet had. Niet dat ik er
over nadacht misschien, maar het is geen 'nieuw gevoel'.
Christa (26.03.2005, 11:01)
Sat, 19 Mar 2005 11:57:13 +0100 tikte dan wel citeerde EduardMD:

>Wat is er ooit in je leven gebeurd dat je zo onzeker gemaakt heeft over hoe
>je overkomt en wat je doet.
>Heeft niemand je ooit verteld dat je dingen goed deed? Dat je er mocht zijn
>zoals je was?
>Heb je "overleefd" door de dingen erg cognitief te benaderen?


Ik heb geen antwoord op deze vragen, maar ik denk wel dat ze de kern
van het probleem vormen.

>Als je het meer bij jezelf zoekt, bij je eigen gevoel, zou dat dan niet
>helpen?
>Ik ben er zelf erachter gekomen dat als je kan geloven dat wat je doet, met
>je beperkingen maar ook met je mogelijkheden, dat dat is wat je kan en ook
>doet.


He...
cirkeltje
Want dat is dus het gevoel wat ik heb, dat is het gevoel 'fake it till
I make it' tot in het extreme. Dat is dus wat ik doe. Alleen ben ik er
volstrekt niet van overtuigd dat het ook zo is en al helemaal niet dat
ik anderen er ook van kan overtuigen.
Soortgelijke onderwerpen