datagott > support.* > support.adhd+add

katrien (09.02.2005, 01:43)
t'is een tijdje geleden dat ik nog wat poste maar ik wacht alsmaar om wat
goed nieuws te kunnen zetten, helaas ik heb ze niet , het gaat helemaal niet
goed .
Het wordt zelfs ondraagelijk thuis met mathias , zo erg dat ik hem buiten
wil, grof gezegd meschien maar zo is het , hij moet buiten alvorens mijn
gevoelens voor hem gaan keren , hij is mijn zoon gebaard uit mijn eigen
shoot en het doet z'on pijn van binnen als je ziet dat hij zich zo
haatdragend , zo agressief tegen je gaat keren , vaak zit ik zonder dat
iemand het ziet te snikken , ik begrijp het niet .
ik begrijp niet dat dit het zelfde kleine jongetje is die ik zo liefdevol
heb verzorgd , opgevoed, geknuffelt , je vraagt je af waar is het mis gegaan
, wat doe ik fout ?
en ik weet dat het niet aan mij ligt , ik zeg het vaak tegen mezelf maar
toch blijft daar het onbegrip. Soms ben ik zelf bang , bang dat hij op een
dag zijn agressie niet alleen maar woordelijk zal uiten maar ook
lichaamlijk, dan ben ik soms bang dat hij zichzelf iets zou aandoen, ik weet
het niet meer....

ik heb al zoveel geprobeerd , zijn concerta wordt verhoogt naar 58mg ,
gesprekken met school, psyhiater, urenlange gesprekken met mathias zelf ,
straffen, het helpt allemaal niets , hij stelt hem enorm weigert thuis vaak
zijn medicatie waardoor keer op keer hoogoplopende ruzies (en geloof me hij
heeft ze nodig hoor zowel om zichzelf te kalmeren als om zich te
concentreren) , geroep , geschreeuw , zijn kleine zus (3jaar) zij me onlangs
...."ik ben bang van broer" , zoiets doet pijn .
Ik ga binnenkort een gesprek met zijn eigenlijke vader aan gaan, ik wil dat
hij hem in huis neemt , een zeer moelijke beslissing voor mij , internaat is
uitgesloten (is reeds buitengvlogen) meschien dat mathias het beter doet als
hij wat minder druk heeft op het leven , en daar moet hij alleen maar
rekening met zijn pa en zichzelf te houden , da's al 2 personen minder , het
zal echter met goede afspraken moeten zijn (ivm zijn medicatie) anders ligt
hij binnenkort uit school, het scheelde al niet veel met kerstdag, Ik hoop
dat hij vlug volwassen wordt .

ik hoop dat de rust thuis zo mag terug keren , dat ons gezinsleven weer
aangenaam wordt want ik heb het nodig , ik lijk wel een tikkende tijdbom die
elk ogenblik kan afgaan.

katrien
EduardMD (09.02.2005, 10:35)
"katrien" <Gerry.Rommelaere> schreef in bericht
news:9278
[..]
> medicatie) anders ligt hij binnenkort uit school, het scheelde al niet
> veel met kerstdag, Ik hoop dat hij vlug volwassen wordt .
> ik hoop dat de rust thuis zo mag terug keren , dat ons gezinsleven weer
> aangenaam wordt want ik heb het nodig , ik lijk wel een tikkende tijdbom
> die elk ogenblik kan afgaan.
> katrien
>Hoi Katrien,

Ik heb zo je mailtjes bekeken van de afgelopen tijd, vanaf 27 juli vorig
jaar en heb je strubbelingen gevolgd.
Ik kan me je gevoel zo goed voorstellen, het machteloze om met een positieve
constructieve instelling telkens tegen een muur van oninteresse en
onmogelijkheid te botsen bij iemand die je eigenlijk heel na aan het hart
ligt maar die aan de andere kant dat hele warme hart koud afwijst. Niet in
staat zijnd iets eraan te veranderen.

Ik lees uit je mailtje dat het je nu te veel is geworden.

Heel moeilijk, voel je misschien, diep in je hart, dat je Matthias nu
afwijst? Dat je als moeder gefaald heb?
Dat je niet in staat bent geweest te begrijpen wat er in je bloedeigen kind
speelt?

Het beeld dat ik van je heb gekregen is dat het (en dat weet je
verstandelijk misschien best wel goed) het niet aan jou ligt. Je hebt naar
beste weten gedaan wat je kon. Je kon niet anders. Het is goed zoals je het
gedaan hebt zelfs.

En eens zal het punt komen dat je (iedere) moeder je (haar) kind zal moeten
loslaten. Moet vertrouwen op, hoe wrak ook, het kind zijn EIGEN weg moet
vervolgen, dat doet hij trouwens nu toch al. Ook al is dat kind niet in
staat om dat te doen, je mag/moet vertrouwen hebben in omgeving waarin het
kind komt.

Op een gegeven ogenblik moet je je afsluiten en aan je eigen overleven
denken. En aan je eigen nest. Iedereen in dat nest gaat er onherroepelijk
onderdoor, als er eentje is die alle aandacht opslokt.

En Katrien, of je zoon nu ADHD heeft, of die borderliner is, of welke andere
geestelijke of lichamelijk aandoening heeft, of extreme pubertijdsstreken
heeft, het bovenstaande verhaal blijft altijd waar.

Laat je zoon naar je vader gaan. Laat het los, geef de verantwoordelijkheid
over. Sla de deur niet dicht, maar als Matthias terug wil komen, ontvang hem
dan met open armen, maar wel op jouw voorwaarden. Hij -en zijn vader ook-
moet misschien door deze fase heen, van zijn vader krijgt hij het voordeel
van de twijfel, hij mag er veel meer, maar daar moet zijn vader nog in een
leerproces door maken.

Heb vertrouwen, vooral in je zelf.

Heel veel sterkte, je bent een goeie meid.
Eduard
katrien (09.02.2005, 22:52)
je kunt niet geloven hoe deugd dit berichtje me deed, ik heb er een intens
bij staan huilen , het is of alle druk van me af gleed, het is moeilijk te
beschrijven ....ergens wacht je op een teken van goedkeuring , gelijk van
wie , een teken die je aantoont dat je alhoewel je het zelf wel weet (toch
steeds twijfelt) je de goede keuze maakt en inderdaad ik heb vaak het gevoel
dat ik als moeder gefaald heb.
Eergisteren nacht sliep mijn dochtertje van 3 bij mij in bed want ze had
hoge koorts (griep), ik nam haar dicht in mijn armen en streelde zacht haar
rugje zoals ze het zo graag heeft en ik dacht bij mezelf "dit" heb ik ook
bij mathias gedaan , de zelfde moederliefde, wat is er dan verkeerd gegaan?
Je zit met duizenden vragen waar je helemaal alleen voor staat, en het
ergste is dat je de oplossingen niet kan vinden hoe hard je ook zoekt en
probeerd.

Ik heb boeken gelezen om te weten wat ik fout deed, gesprekken gevoerd met
psychiaters,leerlingbegeleiders, leerkrachten,met mijn man , heel zelden met
mijn ex, mijn moeder en heel veel met mathias zelf ,maar uiteindelijk moet
een mens op zijn eigen gevoel voortgaan en hopen dat ik de juiste keuze hebt
gemaakt ,en me altijd voorhouden dat ik het beste voorhad met mathias.

het zal moeilijk zijn om hem los te laten omdat ik bang ben dat hij in die
andere minder gestruktureerde wereld zal verloren zijn , en toch sta ik
achter mijn beslissing , "het gras is altijd groener aan de overkant" denken
kinderen vaak , aan mathias nu omdat te gaan ontdekken en er mee om te gaan.

uiteraard staan mijn deuren altijd open voor hem MAAR niet zonder
voorwaarden.

Ik wil ook mijn leven terug , ik wil niet leven met de gedachte in mijn
achterhoofd " Jusque ici, toutes va bien" .
Normaal ben ik een vrij optimistisch persoon , zelfs wanneer er problemen
zijn kan ik nog een glimlach boven halen maar de laatste tijd ging zelfs dat
niet meer, ik zag alleen een bleek grauw gezicht in de spiegel ,doffe ogen .
ik wil ze weer doen glinsteren , ik wil ons gezin (mathias inbegrepen) weer
gelukkig zien .

Nogmaals bedankt voor je brief Eduard , ik heb er meer aangehad dan alle
gesprekken die ik reeds gevoerd heb met psychiaters , leerlingbegeleiders,
enz..

groetjes,

katrien

"EduardMD" <edu_vespa_ardZONDER_DIT> schreef in bericht
news:st00
[..]
Franny (16.02.2005, 11:34)
> Ik ga binnenkort een gesprek met zijn eigenlijke vader aan gaan, ik wil
> dat hij hem in huis neemt , een zeer moelijke beslissing voor mij ,
> internaat is uitgesloten (is reeds buitengvlogen) meschien dat mathias het
> beter doet als


Dit snap ik even niet, internaat is uitgesloten waarom?

> hij wat minder druk heeft op het leven , en daar moet hij alleen maar
> rekening met zijn pa en zichzelf te houden , da's al 2 personen minder ,
> het zal echter met goede afspraken moeten zijn (ivm zijn medicatie) anders
> ligt hij binnenkort uit school, het scheelde al niet veel met kerstdag, Ik
> hoop dat hij vlug volwassen wordt .


Heb je er vertrouwen in dat zijn vader dit aan zal kunnen?

> ik hoop dat de rust thuis zo mag terug keren , dat ons gezinsleven weer
> aangenaam wordt want ik heb het nodig , ik lijk wel een tikkende tijdbom
> die elk ogenblik kan afgaan.
> katrien


Veel sterkte Katrien,

Franny
katrien (24.02.2005, 21:31)
"Franny" <Fkok> schreef in bericht
news:6ph1
katrien >> Ik ga binnenkort een gesprek met zijn eigenlijke vader aan gaan,
ik wil
>> dat hij hem in huis neemt , een zeer moelijke beslissing voor mij ,
>> internaat is uitgesloten (is reeds buitengvlogen) meschien dat mathias
>> het beter doet als franny > Dit snap ik even niet, internaat is uitgesloten waarom?


een gewoon internaat is niet bevoegd om iemand met gedragsproblemen en ADHD
op te nemen , uit ervaring met zijn vorig internaat bleek dat deze opvoeders
(zonder verwijten of ook maar enig steen naar deze mensen te werpen) niet
genoeg opgeleid zijn om dergelijke tieners op te vangen en te begleiden , ze
worden vaak gewoon als zeer lastig bestempeld .Wij als ouders proberen
zoveel mogelijk te spreken met deze jonge volwassenen , proberen het waarom
van hun gedrag te achterhalen en uiteindelijk ook een oplossing te zoeken.
Waarom , om dat een band tussen ouders en kind groter is dan tussen opvoeder
en kind .
Een speciaal internaat voor kinderen met gedragsproblemen heb ik hier nog
niet gevonden + dat veel sociaal hulp alleen van toepassing is voor kinderen
tot 12j , zo heb je kind en gezin . Voor oudere kinderen komen we terecht
bij "het comité voor bijzondere jeugdzorg". En dit wordt een gevaarlijke en
moeilijke keuze als ouder.
Dit comité zal jou helpen , de jeugdrechter komt hierbij te pas en die zal
uiteindelijk beslissen wat er met uw kind gebeurt .Meestal gaat het hier
over zeer moeilijke kinderen die op het randje van de misdaad staan of over
kinderen die moeten opgevangen worden omdat de ouders hen verwaarlozen.
Dit vindt ik in mijn geval iets te ver gaan, mathias is diep van binnen een
goed persoon , maar hij moet dingen op een rijtje gaan zetten.
aan de ene kant ben ik enorm bang dat het zal mislukken bij zijn pa maar ik
wil hem die zoveelste kans geven om dat ik steeds blijf geloven in hem.
ik heb een broer van 36 jaar die in zijn jeugd veel in geplaatste
instellingen gezeten heeft en dit door zijn gedrag , hij was echt
onhandelbaar ( hij heeft zelfs als 12 jarige bij zijn geliefde oma gaan
inbreken met nog een tweede persoon om zo een idee te schatten van zijn
gedrag)en hij is van kwaad naar erger gegaan , want uiteindelijk zitten daar
dan ook weer dezelfde soort moelijke tieners die elkaar gaan opjutten.
van de instelling kwam de drugs periode, zijn hersenen hebben bij deze
experiment zelfs schade opgelopen die nooit meer zal verdwijnen , gevangenis
, psychiater , laats heeft hij zich weer aangemeld in de psychiatrische
instelling om hem te laten opnemen.
DIT wil ik niet , dit wil ik voorkomen , ik wil eerst alle andere
mogelijkheden uitgeprobeert hebben.

>> hij wat minder druk heeft op het leven , en daar moet hij alleen maar
>> rekening met zijn pa en zichzelf te houden , da's al 2 personen minder ,
>> het zal echter met goede afspraken moeten zijn (ivm zijn medicatie)
>> anders ligt hij binnenkort uit school, het scheelde al niet veel met
>> kerstdag, Ik hoop dat hij vlug volwassen wordt .

> Heb je er vertrouwen in dat zijn vader dit aan zal kunnen?


nee , het zal volledig aan mathias liggen , ik hoop met de druk die zal
verminderen voor mathias (met 2 is minder dan met 4 ) dat hij zal ontplooien
en inzien dat hij moet veranderen, thuis bij ons zit hij momenteel op
school aan 3 strafstudies na elkaar , binnenkort weer een nieuw kontrakt op
school , kan het nog erger denk je ? Hij moet de gevolgen van zijn gedrag
gaan inzien?
Zijn relatie met zijn stiefpa is zeer slecht , hij stelt hem enorm , als je
als vreemde zo'n kleine peuter van 2 jaar als jou kind gaat opvoeden
(liefdevol) en dan na 13 jaar zo iamand voor je krijgt dan knakt er ook iets
in je.

groetjes katrien
Franny (25.02.2005, 13:46)
> franny > Dit snap ik even niet, internaat is uitgesloten waarom? [..]
> ontplooien en inzien dat hij moet veranderen, thuis bij ons zit hij
> momenteel op school aan 3 strafstudies na elkaar , binnenkort weer een
> nieuw kontrakt op school , kan het nog erger denk je ? Hij moet de
> gevolgen van zijn gedrag gaan inzien?
> Zijn relatie met zijn stiefpa is zeer slecht , hij stelt hem enorm , als
> je als vreemde zo'n kleine peuter van 2 jaar als jou kind gaat opvoeden
> (liefdevol) en dan na 13 jaar zo iamand voor je krijgt dan knakt er ook
> iets in je.
> groetjes katrien


Hoi Katrien,

Bedankt voor je uitleg.
In welke regio woon je dan?
Ik bedoel, er zijn wel internaten voor dit soort problemen. Maar je hebt
gelijk dat ze daar natuurlijk niet alle goede dingen overnemen van mede
bewoners, maar zoals je zelf aangeeft, bij jou gaat het niet langer.
En zoals jij de situatie met vader beschrijft zou ik dat niet als optie
zien.
Je zegt zelf geen vertrouwen in vader te hebben en dat Matthias het zelf zal
moeten doen en dat is denk ik een onmogelijke opgave voor een kind.
Mijn zoon is ook via jeugdzorg daarheen geplaats, ook door een rechter en
mijn zoon is ook een goeie jongen waar alleen ook niet alles gladjes
verloopt, dat komt mede door zijn ADHD/ODD enz. Maar alleen redt hij het
niet, ook ik redde het alleen niet meer.
Mag ik vragen van wie je nu begeleiding krijgt?
Wat raden zij je aan en wat wil Mathias zelf?
Je zei dacht ik ook iets van dat zijn kleine zusje van 3 bang voor hem is,
hier hetzelfde, alleen dan een klein broertje en dat was voor mij heel
belangrijk bij de beslissing van uit huis plaatsen.
Op een gegeven moment zaten wij in een spiraal (neerwaarts), telkens
hetzelfde en er zat geen verandering en/of verbetering in de situatie. Toen
ik eens met andere mensen ging praten die toch iets meer objectief de
situatie konden inschatten heeft dat mij enorm geholpen.
Ik heb toen eens goed alles op een rijtje gezet en daarna een keus gemaakt.
Verder weet ik niet wat te zeggen, alleen dat ik je veel sterkte met alles
toewens.
Mijn moeder zei altijd:
Kleine kinderen, kleine zorgen.
Grote kinderen, grote zorgen.
Zelfs nu mijn zoon niet meer thuiswoont zijn de problemen natuurlijk niet
weg, maar ik vind het fijn dat ik het niet meer allemaal alleen hoef te
doen.

Franny
[..]
panta rhei (25.02.2005, 18:49)
X-No-Archive: Yes

On Wed, 09 Feb 2005 20:52:10 GMT, "katrien"
<Gerry.Rommelaere> wrote:

>je kunt niet geloven hoe deugd dit berichtje me deed,


Ja, Eduard is goed hè Katrien?

Ik lees deze thread nu pas, was de laatste tijd wat te overbelast om
lange berichten te lezen maar nu is het er dan toch van gekomen. Zie
verderop voor een inhoudelijke reactie.

>(...) inderdaad ik heb vaak het gevoel dat ik als moeder gefaald heb.
>Eergisteren nacht sliep mijn dochtertje van 3 bij mij in bed want ze had
>hoge koorts (griep), ik nam haar dicht in mijn armen en streelde zacht haar
>rugje zoals ze het zo graag heeft en ik dacht bij mezelf "dit" heb ik ook
>bij mathias gedaan , de zelfde moederliefde, wat is er dan verkeerd gegaan?
>Je zit met duizenden vragen waar je helemaal alleen voor staat, en het
>ergste is dat je de oplossingen niet kan vinden hoe hard je ook zoekt en
>probeerd.


Ik ga je even wat vertellen over mijzelf als het kind van mijn ouders.
Ik kreeg al op mijn dertiende veel moeite met het leven bij mijn
ouders. Op mijn zeventiende was ik klaar met mijn middelbare school en
ik wilde toen zo snel mogelijk het huis uit. Dat was niet alleen
vanwege de verhouding met mijn ouders, maar het speelde beslist mee.

Daarna is er een periode gekomen van tientallen jaren, waarin het heel
slecht ging, met mij en tussen mijn ouders en mij. Ik heb het contact
met hen tot een paar maal toe enkele jaren verbroken. Achteraf gezien
heb ik nog geluk gehad dat ik een paar maanden voor mijn vaders
overlijden weer contact heb gezocht. Ik ben bij zijn overlijden (kerst
1990) aanwezig geweest en heb die laatste paar weken nog wat voor hem
kunnen doen.

De grootste moeite had ik altijd met mijn moeder. Zij leeft nog. Ik
wil hier niet vertellen hoe negatief mijn gevoelens voor haar zijn
geweest. Maar de laatste jaren gaat het enorm veel beter. Dat heeft
echter zo ongeveer tot haar tachtigste en mijn vijftigste geduurd.
Pas nu begrijp ik haar beter en kan ik haar waarderen. Ik ben
ongelooflijk blij dat we deze jaren nog gekregen hebben samen, zodat
we een hoop problemen hebben kunnen oplossen en samen ook nog goede
dingen beleven. En ik hoop nu dat ze nog heel lang zal leven. Dat
laatste is vroeger wel anders geweest!

Wat ik hiermee wil zeggen is dit: er kan zo gemakkelijk iets helemaal
misgaan tussen ouders, vooral als een kind een stoornis heeft die
invloed heeft op de communicatie. Wat voor de meeste kinderen goed is
en de band met hen versterkt, kan op kinderen met een bepaalde
stoornis averechts uitwerken. En op sommige kinderen werkt alles
averechts uit - bij sommige mensen kun je het immers nooit goed doen?
Maar iedere mens moet zijn/haar eigen weg gaan en dat begint (zoals
iemand anders hier al opmerkte) bij sommigen al heel vroeg.

Met andere woorden, ik bevestig nog maar eens dat het niet jouw schuld
of jouw fout is. Ook al zul je soms best dingen fout gedaan hebben of
op z'n minst niet optimaal. Maar dat moet mogen.

Ik stuur twee gedichtjes mee die over mij en mijn moeder gaan. Het
eerste heb ik in april 2003 geschreven en het tweede in juli 2004. Ik
hoop dat ze voor zichzelf spreken.

Groetjes en veel sterkte van
Baukje

-----

Dochter, moeder

Ik leek zo kwetsbaar klein,
die eerste levensjaren;
en jij, nog onervaren,
jij moest 'volwassen' zijn.

Dus hield jij je maar groot
bij al mijn kindertranen
en leek je niet begaan met
mijn angsten en mijn nood.

Nu bied ik jou de troost
die jij mij niet kon geven.
Soms voelt dat wel wat wrang,
maar dat is slechts voor even.

© Baukje van Kesteren

-----

Knijp maar in mama's hand

Daar lag ik, klein in 't grote bed,
mijn wangen pijnlijk opgezet
een koortsdroom trok aan mij voorbij
maar op mijn voorhoofd legde jij
een heerlijk koele hand.

Toen was daar elke maand die prik
de naald was angstig scherp en dik
maar jij bleef heel de tijd dichtbij
en nu nog hoor ik hoe je zei:
"Knijp maar in mama's hand."

De jaren zijn voorbijgegaan
ik moest op eigen benen staan.
Toch wou ik soms dat, net als toen,
die troost nog eens haar werk kon doen:
"Knijp maar in mama's hand."

Maar ga jij hier voorgoed vandaan,
dan hoop ik aan je bed te staan
en valt het zwaar om heen te gaan -
knijp dan maar in mijn hand.

© Baukje van Kesteren
panta rhei (25.02.2005, 19:08)
On Fri, 25 Feb 2005 17:49:46 +0100, panta rhei
<bjvanbeieren> wrote:

>De grootste moeite had ik altijd met mijn moeder. Zij leeft nog. Ik
>wil hier niet vertellen hoe negatief mijn gevoelens voor haar zijn
>geweest. Maar de laatste jaren gaat het enorm veel beter. Dat heeft
>echter zo ongeveer tot haar tachtigste en mijn vijftigste geduurd.


Even voor de duidelijkheid: ik wens jou natuurlijk niet toe dat je zó
lang moet wachten tot jouw zoon je gaat waarderen. Maar zelfs als het
wél zo lang duurt kan het dus nog goedkomen.

Dag,
katrien (26.02.2005, 20:57)
----- Original Message -----
From: "Franny" <Fkok>
Newsgroups: nl.support.adhd+add
Sent: Friday, February 25, 2005 12:46 PM
Subject: Re: Adhd, ..wat als het niet meer gaat?
> Hoi Katrien,
> Bedankt voor je uitleg.
> In welke regio woon je dan?


Ik woon in Belgie , west-vlaanderen , Oostende

> Ik bedoel, er zijn wel internaten voor dit soort problemen. Maar je hebt
> gelijk dat ze daar natuurlijk niet alle goede dingen overnemen van mede
> bewoners, maar zoals je zelf aangeeft, bij jou gaat het niet langer.
> En zoals jij de situatie met vader beschrijft zou ik dat niet als optie
> zien.
> Je zegt zelf geen vertrouwen in vader te hebben en dat Matthias het zelf
> zal moeten doen en dat is denk ik een onmogelijke opgave voor een kind.


Het is niet dat zijn vader een slechte relatie heeft met mathias of een
slecht persoon is maar hij is eerder een persoon die hem niet veel aantrekt
van alle heisa in de wereld .
> Mijn zoon is ook via jeugdzorg daarheen geplaats, ook door een rechter en
> mijn zoon is ook een goeie jongen waar alleen ook niet alles gladjes
> verloopt, dat komt mede door zijn ADHD/ODD enz. Maar alleen redt hij het
> niet, ook ik redde het alleen niet meer.
> Mag ik vragen van wie je nu begeleiding krijgt?


van wie , tja ik zou het eigelijk niet weten , een mens gaat met zijn kind
naar een psychiater die volgt hem dan zogezegd op , een nieuwe afspraak kan
pas om de 3 maanden gemaakt worden en wanneer je haar dringend nodig hebt is
er nooit iemand te bereiken en dit is reeds een 2 de psychiater die ik
probeer , persoonlijk vind ik dat ze buiten de medicatie geen oplossing
vindt voor mathias , alleen blabla bla ....en dan is dat 60 euro aub.
frustrerend!!!!
het begon allemaal met het CLB ( centrum voor leerlingbegeleiding) en dit nu
zo'n 3 jaar geleden , maar ze vegen er hun voeten aan , ze gingen volgens
onze afspraak van augustus 2004 mathias nauwlettend in de gaten houden vanaf
september , nu reeds 6 maand verder en na reeds vele nieuwe telefonische
cotacten is er nog niemand in school geweest.
Kind en gezin heb ik reeds opgebeld maar die verwijzen me door naar het CLB
en een stap verder is het comité voor bijzondere jeugdzorg.

> Wat raden zij je aan en wat wil Mathias zelf?


wat raden zij me aan, ...ik zal ze eens citeren hé , ....tja mathias je zult
toch wat meer je best moeten doen hé...
Ik voel wel degelijk aan dat mathias het huis uit wil omdat hij niet meer
overweg kan met zijn stiefvader en hij zij reeds dat hij als hij 16 is hij
het recht heeft om naar zijn vader te gaan.

> Je zei dacht ik ook iets van dat zijn kleine zusje van 3 bang voor hem is,
> hier hetzelfde, alleen dan een klein broertje en dat was voor mij heel
> belangrijk bij de beslissing van uit huis plaatsen.
> Op een gegeven moment zaten wij in een spiraal (neerwaarts), telkens
> hetzelfde en er zat geen verandering en/of verbetering in de situatie.
> Toen ik eens met andere mensen ging praten die toch iets meer objectief de
> situatie konden inschatten heeft dat mij enorm geholpen.
> Ik heb toen eens goed alles op een rijtje gezet en daarna een keus
> gemaakt.


ik zit hier overlaats te piekeren en het schoot mij toen te binnen dat er
inderdaad niet zo ver van oostende een centrum bestaat voor moeilijke
kinderen , ik zal eens een kijkje gaan nemen en alles daar eens gaan
uitpluisen, wat het doel is van dit centrum , opleiding van het personeel en
hoe ze te werk gaan met die tieners .

weet je voor wat ik het meest bang ben,

1. dat hij zal ontsporen
2.dat hij zichzelf zal beginnen te min vinden en in een depressie terecht
komt.
3. dat hij ons zou gaan haten en we nooit meer een band krijgen.

groetjes katrien,

bedankt voor je gesprek
katrien (27.02.2005, 14:52)
hallo baukje,

das nu reeds de 2de keer dat ze me hier aan het huilen brengen ,

da's nou ook één van de dingen waar ik zo bang voor ben, dat mijn zoon ons
zal beginnen haten, een gevoel die niet zo vlug verdwijnt, ik vind het zeer
dapper van jou dat je jou geval wou voorleggen aan mij om me daarmee iets
duidelijk te maken, ik luister graag naar mensen en ik probeer daar altijd
wat uit te leren , soms zijn de reactie negatief soms possitief maar ik
aandvaard ze altijd beiden , niet iedereen denkt hetzelfde , stel je voor ,
in welke saaie wereld zouden we dan niet leven.
Jou verhaal heeft me geraakt , niet alleen omdat ik weet dat dit gevaar er
bij mathias ook inzit maar ook omdat het jou verhaal was .

> hoop dat ze voor zichzelf spreken. (de gedichten)


je gedichjes zijn heel mooi en ze doen ook wat gedichten horen te doen , in
een krachtige bundeltje zinnen een heel levensverhaal verwoorden.
je moeder mag trots op jou zijn en dat zal ze zeker wel beseffen.

ik schreef ooit eens een gedichje toen ik mijn huidige man pas leerde kennen
,hij zat toen bij de zeemacht en was vaak enkele maanden weg op zee, dit zou
zo 1 jaar duren...

Traag glijden de dagen
door een week van onbehagen,
om uiteindelijk
het einde der maand te halen,
en tenslotte te verzwinden
in het jaar die ons tot één zal binden.

groetjes katrien
panta rhei (27.02.2005, 18:39)
On Sun, 27 Feb 2005 12:52:17 GMT, "katrien"
<Gerry.Rommelaere> wrote:

>ik schreef ooit eens een gedichje toen ik mijn huidige man pas leerde kennen
>,hij zat toen bij de zeemacht en was vaak enkele maanden weg op zee, dit zou
>zo 1 jaar duren...
>door een week van onbehagen,
>om uiteindelijk
>het einde der maand te halen,
>en tenslotte te verzwinden
>in het jaar die ons tot één zal binden.


Wat mooi, Katrien. De tranen prikken bij mij nu ook achter m'n ogen
hoor!
Franny (28.02.2005, 13:24)
>> Hoi Katrien,
>> Bedankt voor je uitleg.
>> In welke regio woon je dan?

> Ik woon in Belgie , west-vlaanderen , Oostende


Oh op die manier in Belgie, daar zal het wel anders gaan dan hier.

> van wie , tja ik zou het eigelijk niet weten , een mens gaat met zijn kind
> naar een psychiater die volgt hem dan zogezegd op , een nieuwe afspraak
> kan
> pas om de 3 maanden gemaakt worden en wanneer je haar dringend nodig hebt
> is
> er nooit iemand te bereiken en dit is reeds een 2 de psychiater die ik
> probeer , persoonlijk vind ik dat ze buiten de medicatie geen oplossing
> vindt voor mathias , alleen blabla bla ....en dan is dat 60 euro aub.
> frustrerend!!!!


Dat lijkt me inderdaad allemaal erg frustrerend.

> het begon allemaal met het CLB ( centrum voor leerlingbegeleiding) en dit
> nu
> zo'n 3 jaar geleden , maar ze vegen er hun voeten aan , ze gingen volgens
> onze afspraak van augustus 2004 mathias nauwlettend in de gaten houden
> vanaf
> september , nu reeds 6 maand verder en na reeds vele nieuwe telefonische
> cotacten is er nog niemand in school geweest.
> Kind en gezin heb ik reeds opgebeld maar die verwijzen me door naar het
> CLB
> en een stap verder is het comité voor bijzondere jeugdzorg.


Wat een gedoe allemaal en zo kom je niet zo snel verder met alle problemen.

>> Wat raden zij je aan en wat wil Mathias zelf?

> wat raden zij me aan, ...ik zal ze eens citeren hé , ....tja mathias je
> zult
> toch wat meer je best moeten doen hé...


Hahaha, dat zei de Riagg hier ook altijd tegen Jeff en dan zei hij, ik
beloof dat ik mijn best zal doen.

> Ik voel wel degelijk aan dat mathias het huis uit wil omdat hij niet meer
> overweg kan met zijn stiefvader en hij zij reeds dat hij als hij 16 is hij
> het recht heeft om naar zijn vader te gaan.


Dus hij wil zelf ook wel naar zijn vader, dat is positief.

> ik zit hier overlaats te piekeren en het schoot mij toen te binnen dat er
> inderdaad niet zo ver van oostende een centrum bestaat voor moeilijke
> kinderen , ik zal eens een kijkje gaan nemen en alles daar eens gaan
> uitpluisen, wat het doel is van dit centrum , opleiding van het personeel
> en
> hoe ze te werk gaan met die tieners .


Ja, als je iets wilt is het de beste manier omk alles zelf uit te zoeken,
succes.

> weet je voor wat ik het meest bang ben,
> 1. dat hij zal ontsporen
> 2.dat hij zichzelf zal beginnen te min vinden en in een depressie terecht
> komt.
> 3. dat hij ons zou gaan haten en we nooit meer een band krijgen.
> groetjes katrien,
> bedankt voor je gesprek


Weet je, dat zijn ook mijn grote zorgen.
Weet dat je niet de enigste bent en dat je hier alles kwijt kunt wat je maar
wil.
Je bent niet alleen.

Franny
Soortgelijke onderwerpen