datagott > support.* > support.borderline

jos boersema (11.02.2010, 23:08)
S.misbruik door familie zelf, je weet wel wie.
Hulpverleners mogen het niet weten, dus niet door vertellen.

Dit is dus hoe het gaat, want 'er zijn mensen aangeklaagt in het
verleden voor misbruik en dat was niet waar en die hebben erg geleden.'
Dus misbruik komt niet meer voor in Nederland. Er gaat elke week
ofzo een kind dood door moord door de ouders, maar iedereen wordt keurig
opgevoed want de ouders de schuld geven doen we niet meer. Dat hebben we
in het verleden gedaan en dat is niet goed gegaan. Dus de kinderen
hebben het gedaan.
Zie hoe ze nog steeds dezelfde fout maken: oordeel per voor oordeel.
Voordat ze de zaak kennen weten ze al wie het gedaan heeft. Knap hoor.
Die hebben op z'n minst een academische titel.
celibate (12.02.2010, 10:19)
"jos boersema"

> S.misbruik door familie zelf, je weet wel wie.


nee, vertel es

> Hulpverleners mogen het niet weten, dus niet door vertellen.


waarom niet, daar zijn ze voor opgeleid, maar om
een je leven die omdraai te geven, of leren te leven met
je pscych stoornissen is 't
echt tegenwoordig een toevals treffer als je iemand
treft die 'echt'voor je gaat'
De meeste, de onder de 40
nou ja 35 hulpverleners zijn meestal door boeken wijs geworden, beginnen
heel
gemotiveerd maar kaen af,
of doen geen stap meer door de omgeving/sfeer/collega's en
diegenen die verantwoordelijk zijn , of
waar ze zich moeten verantwoorden, meer weg is , en in vegaderinbg zit,
want dat is de hulpverlening geworden, een vergadercultuur, meer dan de
helft van hun tijd zitten in overleg en andere zaken

> Dit is dus hoe het gaat, want 'er zijn mensen aangeklaagt in het
> verleden voor misbruik en dat was niet waar en die hebben erg geleden.'
> Dus misbruik komt niet meer voor in Nederland. Er gaat elke week
> ofzo een kind dood door moord door de ouders, maar iedereen wordt keurig
> opgevoed want de ouders de schuld geven doen we niet meer. Dat hebben we
> in het verleden gedaan en dat is niet goed gegaan. Dus de kinderen
> hebben het gedaan.
> Zie hoe ze nog steeds dezelfde fout maken: oordeel per voor oordeel.
> Voordat ze de zaak kennen weten ze al wie het gedaan heeft. Knap hoor.
> Die hebben op z'n minst een academische titel.


dit snap ik niet ,maar als ik net hoor dat een man zich bij de politie meldt
dat ie
iets'ergs'heeft gedaan, en
politie t huis doorzoekt en een dood kind en en nog 1tje die flink
toegetakeld is, maar buiten levensgevaar,
dan denk ik van, tegenwoordig ligt er zoveel druk op iedereen, dat sommige t
niet meer trekken,
en met echtscheiding, financiele zaken/problemen
dit soort dingen steeds meer gebueren

en geen hulpverlener die de
moeder de komende jaren
elke dag ff komt kijken en
praten, praten,praten

trauma's moet je leren een plek te geven, accepteren
is een rotwoord, maar met
nooit helend acceptatie kun je als je ziet dat je er niets aan kon doen, en
dat je zelf ook een leven hebt, en verder moet, een plekje geven
Bij sommigen lukt t, bij sommigen nooit

c~
cp; I go to sleep - The Pretenders
jos boersema (12.02.2010, 11:04)
On 2010-02-12, celibate <fear.of.eindhoven> wrote:
> "jos boersema"
>> S.misbruik door familie zelf, je weet wel wie.

> nee, vertel es


ik mocht niks zeggen, en een individueel geval doet er ook niet toe
voor de rest van de wereld, gaat om het principe

> waarom niet, daar zijn ze voor opgeleid, maar om een je leven die
> omdraai te geven, of leren te leven met je pscych stoornissen is
> 't echt tegenwoordig een toevals treffer als je iemand treft die
> 'echt'voor je gaat' De meeste, de onder de 40 nou ja 35 hulpverleners
> zijn meestal door boeken wijs geworden, beginnen heel gemotiveerd maar
> kaen af, of doen geen stap meer door de omgeving/sfeer/collega's
> en diegenen die verantwoordelijk zijn , of waar ze zich moeten
> verantwoorden, meer weg is , en in vegaderinbg zit, want dat is de
> hulpverlening geworden, een vergadercultuur, meer dan de helft van
> hun tijd zitten in overleg en andere zaken


Het verpleegkundig personeel is vaak wel positief ingesteld op zich,
maar ze zijn erg oppervlakkig vaak, en hebben blijkbaar geleerd dat
je andere mensen op afstand moet houden. Meestal kun je dingen pas
begrijpen als je ze hebt mee gemaakt, heel veel mensen in deze
samenleving missen de meest normale en basale mensenkennis. Dit komt
wellicht omdat de ouders van de huidige baby-boom generatie net uit een
zware oorlog / bezetting kwamen met veel angst, en daardoor te afwezig
waren om met hun kinderen om te gaan. Hierdoor heeft de baby-boom
generatie mogelijk een groot chronisch gebrek aan empathisch vermogen
en basis-mensenkennis. Ze zijn allemaal een beetje psychopatisch zeg
maar. De baby-boom generatie is nu rond de 60 en heeft nu dus haar
maximale macht in de samenleving. Omdat problemen van ouder op kind
worden overgedragen middels psychische overdracht/gedrag etc, hebben de
latere generaties ook nog last van de oorlog. De ouders van de baby-boom
generatie en hun ouders weer hebben trouwens ook nog het interbellum
meegemaakt, de 1ste wereldoorlog, en daarvoor de vreselijke
onderdrukking door het ongelimiteerde kapitalisme. Die dingen zijn
allemaal geen pretje en dragen niet bij tot normaal menselijk gedrag in
huis (of daarbuiten).

Ik denk dat veel hulpverleners te maken krijgen met allerlei mensen,
waarvan een groot deel aan de drugs. Op 1 of andere manier ontstaat een
soort algemeen (negatief) beeld, dat vervolgens op iedereen wordt
geprojecteerd. In de geschiedenis zie je dat soort dingen ook bij
somatische (lichamelijke) ziektes en de kwakzalverij. Tegenwoordig weten
lichamelijke doctoren dat pijn in de romp wel 10.000 dingen kan zijn, en
dat het onderzoek vergt om er precies achter te komen wat het is. Zover
is men nog lang niet in de psychiatrie, de kwakzalverij met hun wonder
pillen viert hoogtij en maakt superwinsten. Ook de 'spirituele'
kwakzalverij spint daar weer garen bij, die gaan weer totaal de andere
kant uit. Beetje normaal doen .... nee dat is te moeilijk. Ook het besef
dat de tijd op zich veel oplost, mits er niet extra op het bord wordt
geschept, lijkt er nog niet echt te zijn.

Men is niet kritisch genoeg naar zichzelf in de hulpverlening, men vind
het al gauw heel goed wat men doet. De paar die wel echt superhard hun
best doen, als je de mazzel hebt die tegen te komen, die moeten
uiteindelijk de hele kar trekken. Dus die branden ook door.

> dit snap ik niet ,maar als ik net hoor dat een man zich bij de politie
> meldt dat ie iets'ergs'heeft gedaan, en politie t huis doorzoekt en
> een dood kind en en nog 1tje die flink toegetakeld is, maar buiten
> levensgevaar, dan denk ik van, tegenwoordig ligt er zoveel druk op
> iedereen, dat sommige t niet meer trekken, en met echtscheiding,
> financiele zaken/problemen dit soort dingen steeds meer gebueren
> en geen hulpverlener die de moeder de komende jaren elke dag ff komt
> kijken en praten, praten,praten


Psychische hulpverlening zou wel eens 1 van de moeilijkste en 1 van de
makkelijkste vakken tegelijk kunnen zijn. Het bijzondere ervan is dat
de hulpverleners ook maar gewoon mensen zijn, ze staan zeker niet boven
het probleem en hebben hun eigen eigenaardigheden ook nog.

Er is geen normaliteit in deze samenleving, want het is een uitbuit
samenleving. Mensen zijn de slaaf van andere mensen. Dat is niet normaal
maar dat is dood & dood ziek. Van zo'n samenleving kun je eigenlijk geen
helend vermogen verwachten, die is zelf verziekt.

Daarom denk ik dat we nergens veel mee opschieten totdat we de tirannen
hebben afgezet in de regering en de bedrijven, en het land op een
fatsoenlijke voet opbouwen voor iedereen. Dat wordt een
vergader-cultuur, absoluut want dat is een democratie. Maar er word
vergaderd door de arbeid/doeners zelf en niet door achterlijk management
tuig, dus dat brengt het in evenwicht.

Als je die normaliteit hebt, en dan komen die hulpverleners in contact
met die mishandelde patienten, dan gaat het allemaal een stuk beter denk
ik. De mensen zijn gezonder & gelukkiger, stabieler & normaler, en
stralen dat uit en dat maakt de patienten gezond - dat is immers exact
wat ze gemist hebben. Bij wijze van hoeven de patienten alleen maar een
kop chocolademelk en een spelletje doen, en na 3 - 4 maanden zijn ze er
al een stuk beter aan toe. Dat denk ik echt.
[..]
Soortgelijke onderwerpen